Noetic GnosisNoetic Gnosis

रोएर पनि आँसु नआउँदा

रोएर आँसु झार्न पर्दा, दुःखी भए भन्छन् मान्छे। रोएर पनि आँसु नआउँदा, दुःखको अर्कै महासागरमा हुन्छ मान्छे।

तिमी ‘कफि’ र ‘म’

तिमी कफि र म आज फेरि भेट भयो तिमीलाई मौसम चिसो भएको

म र सत्य

एउटा सानो घनचक्करमा हराइरहेको पंक्षी भिडभाडको कोलाहलबाट

तिमी, तिमी बन

तिमी मझेरिमा मस्को झरो भन म मझेरिकै वासिन्दा हुँ! खरानी लतपतिएको सुनको मस्को थियो तिमी त्यसलाई जुठो भन!

राजनीतिको अत्तर!

तिमी आगो भन्थियौ बिचरा फिलुङ्गो पानीले निथ्रुक्कै पारेछ नयाँ सुगन्धको गुलाफको फूल मानिथियो बिचरा घुम्दै फिर्दै रुम्झेटार भएछ।

निर्दोष शब्दहरू

अक्षरहरूको मिसावटबाट शब्दहरू बनाएपछि परिभाषाको नाममा व्याख्या त हुन्छ होला शब्दहरू त भौतिक हुन् बिचरा जे भन्न लगायो त्यही बोल्छन्।

मसि र कलम

मैले उसलाई औलाका टुप्पाले समाएर लेखिएका कलमका बिम्बहरूले उठाएँ उसैले मेरा औला काटिएको देखेर हाँस्यो रगतले नदी बोलाइरहँदा

अतीतको सम्झनामा

म नभएकै बेस रापिलो घाममा नसेकिएकै बेस डुब, चाहिनेभन्दा बढी नै डुब अतीतको सम्झनामा नडुबेकै बेस!

किन बोल्नु एउटै

किन बोल्ने पो हो र शब्द एउटै बोल्नु परेपछि एउटै शब्दका परिपरि अर्थ लगाउनु परेपछि बोल्नुको त विशेष अर्थ र उत्तर हुन्छ अर्थ र उत्तरविहीनका लागि बोल्नु परेपछि

अनि उ मर्‍यौ

तिमी जन्मियौ, त्यहाँ केही खास छैन उही अरुले जे गर्‍यो त्यही गर्‍यौ पढ्न स्कुल गयौ, जागिर खायौ विहे गर्‍यौ, व्यापार गर्‍यौ, पैसा कमायौ

जवानी नभएको मान्छे

जवानी नभएको मान्छे पक्कै बुढेसकाल पनि हुँदैन होला बच्चा अनि पौढ मात्र हुनेरहेछ मानिसका चार अवस्था

अमान्छेबाट जन्मिएका हरू

मान्छेले मान्छे बन्न लगाएका शर्तहरू म चुपचाप मानिरहेछु समयसँगै मान्छे बन्ने शर्त फेरिरहेछ आज, हिजोकालाई मान्छे मान्दैनन्

बिम्बरहित स्वर्ग

लामो उत्साहपछि उसले झोला बोक्यो मस्तिष्कमा एउटा धमिलो बिम्ब छ त्यो उसले सुनेर बनाएको बिम्ब हो।

कविता लेख्न मनै छैन

मलाई कविता लेख्न मनै छैन कवितामा भावना, दुःख र रमाइलो पोख्न त झन् मनै छैन कवितालाई इतिहास बनाऊँ

न रहर, न इच्छा

संवेदनशीलताका संवेदनाहरू बादलमा उडिरहँदा भावनाका छहरेहरू भेल बनेर ती पहाडका चुचुराहरूमा लाजका प्वाँखहरू, वसन्तको हरियालीमा तोरीको फूलझैँ लहलह भएको त्यो विषाद पल !

मनमा घर बन्ने भए

मनमा घर बन्ने भए विचारमा सुन्दरता देखिने भए आज किन मान्छे भौतिकवादी बन्थियो ?

ऊ चमेलि भनेर? फुत्त निस्कियो

ऊ चमेलि भनेर? फुत्त निस्कियो म नरुझेको साँझ, रुझ्छु भनेर नदेखेको छितिज, देख्छु भनेर मैले नचाहेको मन , खोज्छु भनेर !

शब्द

तिमि आउँ र व्याख्या गरिदेऊ नसोचिएका मनोदशा भनिदेऊ दिमागका केशरीहरुमा डुलिरहने मनको भावजलमा पौडिरहने

मुस्काएको गोधुलि साँझमा

मुस्काएको गोधुलि साँझमा तिमि अनि म बरालिएका भावनाका सिरेटाहरुलाई बोक्दै, पछारदै

सितल छहारी खोज्दै,भौतारिएका नेपाली मनहरु

सितल छहारी खोज्दै,भौतारिएका नेपाली मनहरु आफ्नो पन अनि नेपाली भाषामा भोकाएका ति नयनहरु छितिजबाट फुलुक्क चिहाएका हाम्रा चाहानाहरुले आज डालसमा पानि भेटाएको छ विम्वको

म भित्र म नै नहुदाँ

म भित्र म नै नहुदाँ त म छु सपना भित्र, सपना नै नहुदाँ पनि म छु । आँखामा भरोसा नहुदाँ पनि म छु मनमा शान्ति नभए पनि म हुन्छु ।